روانکاوی

وقتی شرارت و نقص نام نداشته باشد، کسی که آن را می‌بیند و نمی‌تواند نام‌گذاری کند، روان پریش خوانده شود؛ و کسی که آن را می‌بیند و جرئت نامیدن آن را پیدا می‌کند، اگرچه ممکن است مانند حلاج یا حتی خود شیطان، رانده و حذف فیزیکی شود، اما از آنجایی که توانسته در شکاف و مرز میان واقع ونماد بایستد، افشاگر حقیقت خواهد بود.

انتقال در این لایه‌ی غایی، دیگر تمنای کودکانه برای محبت یا تایید دیگری بزرگ و روان کاو نیست؛ بلکه یک عشقِ رادیکال و اخلاقی به خودِ «خلأ» است. عشقی فاقد ترس و فاقد رحم نسبت به ایگوی خویشتن. وقتی آنالیزان می‌پذیرد جهان هیچ مصلحت و تضمینی برای او ندارد. تراژدی که ابلیس هم درگیر آن شد

در سینمای روستایی، جای خالی پدر اخلاقی یا همان پدر تن‌مند خالی است. آنچه دیده می‌شود مصرف آدم‌ها و بدن‌خواری است؛ گویی میان قانون، بدن و روابط اجتماعی پیوندی وجود ندارد. بدن‌ها مصرف می‌شوند

شهادت در این معنا یک جایگاه ابدی نیست؛ یک لحظه است. لحظه ای که انسان بی آنکه از تاریخ رها شود و بی آنکه در تاریخ اسیر بماند، قدمی فراتر می‌گذارد و آنچه را می بیند به دیگری می گوید و بعد - شاید - باز می گردد به زندگی عادی اما آن لحظه دیگر هیچ چیز مثل قبل نمی شود. نه برای او نه برای کسی که حرفش را شنیده است.

انسان اولیه قبل از دست یابی به زبان با جهان یکپارچه بود و چنین حل شدنی در جهان و نبود حجاب و مانعی برای فاصله گرفتن از دنیای اطراف نمی توانست او را از سایر موجودات متمایز کند

پول در این فرایند کارکرد «معنایی» و «ارزشی» ندارد بلکه به گفته «ژاک لکان» روانکاو فرانسوی، «نماد مبادله‌ای» است که به واسطه آن، فرد مشتاق تحلیل را به اشتیاق خود می‌رساند.

گاهی اوقات زبان تخصصی برای محافظت از خود در برابر دیگری هم استفاده می‌شود... انگار در بسیاری از افراد، دانش نه صرفاً به مثابه دانش، بلکه به عنوان سپر و زره دفاعی استفاده می‌شود