روان کاوی

گاهی وقت ها ، صدا چه مربوط به سوژه باشد چه مربوط به دیگری، بازنمایی فقدان و نقص است و تولید شرم می‌کند. شرم از منظر روانکاوانه آن، احساس دردناکی است که در مواجهه با یک ابژه ناقص یا ناآشنا که درمعرض نگاه ناظر و شاهد، قرار دارد، بیرون می آید و فرد را به فرار ، فاصله گرفتن و پنهان شدن از آن منبع، متمایل می‌کند.