رام نشدنی

رام نشدنی برداشتی از یک رویا نویسنده: دکتر مریم بهریان

_ژیلت را بردار و موهای بدنت را بزن. می‌دانی؟! فکر می‌کنم می‌دانی چه می‌گویم. _بله، حتماً. دستگاه را به او دادند. سرش گرد بود و دندانه‌دار؛ شبیه ابزارهایی که با آن‌ها خیار و سیب‌زمینی را برای پختن خرد می‌کنند بدنهٔ فلزی‌اش سنگین بود و سیمی از انتهای آن بیرون می‌آمد. زن دستگاه را زیرورو کرد. _ این دیگر چه جور ژیلتی است؟ چرا این‌همه دندانه دارد؟ مطمئنی امن است؟ می‌ترسم پوستم را ببرد. دکتر گفت: _ خطری ندارد عجله کن وقت نداریم شاید کسی بیاید! زن به در نگاه کرد بسته بود. دستگاه را از دست چپ به دست راست داد، چند بار آن را به بدنش نزدیک کرد و عقب کشید نمی‌دانست از دندانه‌ها می‌ترسد یا از کاری که قرار بود با بدنش انجام دهد. دکتر منتظر بود.

زن دستگاه را میان دو دستش گرفت و فشار داد. دندانه‌ها در کف دستش فرو رفتند. خون فوران کرد. دکتر رنگ باخت برای لحظه‌ای به دست زن خیره ماند؛ انگار چیزی دیده بود که در هیچ کتاب پزشکی نخوانده بود. بعد به جست‌وجوی بانداژ افتاد خون اما بند نمی‌آمد از میان انگشتان زن می‌گذشت و روی زمین می‌ریخت. زن نه فریاد می‌زد و نه گریه می‌کرد فقط به دستش نگاه می‌کرد؛ با حیرت کسی که برای نخستین بار بدن خودش را دیده باشد. قطره‌ای دیگر افتاد و زمین درنگاهش سرخ شد. گویی تازه متوجه زمین شده بود.

آسمان پایین آمده بود سنگین و تیره، بر فراز زمین ایستاده بود و به آن نگاه می‌کرد از جایی در اعماق خاک، صدای غرش می‌آمد نمی دانست این زمین است که ترک برداشته و گدازه‌ها از شکاف‌هایش بیرون می‌زنند یا صدای نبردی است که از دور دست می‌آید.

جایی، مردان می‌جنگیدند و جایی در ساختمان دانشگاه، سردار با چهره و چشمانی فراخ که بسیار وسیع تر از دیگران بود، در میان جمع، با نگاهی بهت زده، حاضر بود